คุณเขาเราเธอ
เคยบ้างไหมเมื่อคิดถึงเรื่องบางเรื่อง
บางช่วงของชีวิต
คิดถึงอะไรสักอย่าง แล้วขนลุกไปทั่วร่างกาย
หลับตานึกสิ...     หลับตานึกสิ...   
คุณยังมีชีวิตอยู่
สีที่คุณแต่งแต้ม     รุ้งที่คุณนำมาระบาย
ได้แสดงตัวออกมา     ทุกเส้นทาง
เรามาและเราก็ไป     เราเจอและเราก็จาก
ทุกเส้นทางนั้น พาเรา เดินไปสู่หนทางเดียวกัน
ความตาย      ...นั่นเอง
เราไม่ได้ออกเดินตามลำพัง
มันยังจำเป็นอยู่อีกหรือ ที่จะต้องแสดงตัวออกมาผ่านความก้าวร้าว
และความรุนแรง     เพื่ออะไร
ฉันถามตัวเอง
เส้นทาง ที่เดิน ก็ถูกจองจำในคุกของตนเอง
ร่างของเรา     อาบด้วยเลือด
เกรอะกรังด้วยชิ้นส่วนอวัยวะ    ของผู้คนรอบข้าง
ในความทุกข์     บอกกับเราว่า
เพราะเราทนอยู่กับตนเอง ไม่ได้...
มองไปรอบกาย     มองไปรอบโลก
ยาวไกล
เรากำลังเผชิญหน้ากับตนเอง
             สงคราม สงคราม สงคราม
ทุกคนต่างมีความเงียบเป็นของตนเอง
ทุกคนต่างมีความเงียบเป็นของตนเอง
ทุกคนต่างมีบาดแผลในใจตัว
จมอยู่กับอดีต
เพ้อถึงอนาคต
ฝันและหวัง
วนเวียนเข้ามาและลาจากไป
เมฆที่ลอยผ่านปาดร่างของเราและทิ้งไว้ซึ่ง
ความเศร้าและเสียใจ
เส้นทาง   ความจำเป็น   การเปลี่ยนแปลง
เส้นทาง   ความจำเป็น   การเปลี่ยนแปลง
เส้นทาง   ความจำเป็น   การเปลี่ยนแปลง

สถานการณ์เผชิญหน้า     ไว้ใจใคร

ไว้ใจใคร
ไว้ใจใคร
ไว้ใจใคร
ไว้ใจใคร
 

อย่างไรก็ตาม
ขอขอบคุณที่ชี้ขุมทรัพย์ให้กับเรา
เธอคือระฆังแห่งสติ  โดยแท้
และฉันก็ร้องไห้ออกมา

ม.ล.ศักดิ์สิน เกษมสันต์ อ่านบทกวีชิ้นนี้ในงานอ่านบทกวี Action Poem ชั้น 5 ห้อง Auditorium หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร วันเสาร์ที่ 20 มิถุนายน 2552